Wygląda na to, że Netflix powstrzymał krwotok subskrybentów, ogłaszając podczas rozmowy o zyskach za drugi kwartał, że stracił tylko 970 tysięcy subskrybentów w tym kwartale (serwis najwyraźniej spodziewał się, że straci znacznie więcej). Jeśli trzymasz się usługi, zalecamy złapanie tych 30 oryginalnych produkcji Netflix. W końcu kto ma czas przeglądać wszystko w poszukiwaniu rozrywki, która naprawdę jest warta twojego czasu?

To powiedziawszy, zaczniemy tę listę od jednej nowej produkcji Netflix, która – pomimo swojej gwiazdorskiej mocy – serdecznie zalecamy pominięcie.

Zaktualizowano 22 lipca 2022 r., aby dodać najnowsze rekomendacje Jeffa. Poniżej znajdują się wcześniejsze wybory Jeffa, zaczynając od Apollo 10 1/2: A Space Age Childhood.

Pająk

Steve Abnesti (Chris Hemsworth) przeprowadza dziwne i złowrogie testy narkotykowe na więźniach w Spiderhead.

Netflixa

Dla przypadkowego widza Spiderhead Josepha Kosińskiego (2022) może wydawać się gwiazdorską opowieścią science fiction, zrobioną wystarczająco dobrze, by zadowolić, nie pozostawiając trwałego wrażenia. Jeśli ktoś jest zaznajomiony ze znakomitym opowiadaniem, na którym się opiera, „Escape from Spiderhead" George’a Saundersa (z jego mistrzowskiej kolekcji Tenth of December z 2013 roku), wywołuje ono inną reakcję. Oprócz (co nie jest zaskakujące) zakończenia, film następuje historię z bliska, prawie całkowicie pomijając jej głęboko cyniczny punkt.

Jeff (Miles Teller) i Lizzy (Jurnee Smollett) są więźniami odbywającymi karę w placówce przeprowadzającej testy narkotykowe. Steve Abnesti (Chris Hemsworth) daje im wszystko, od narkotyków, aby się w nich zakochali, po „Darkenfloxx”, który powoduje nieopisaną udrękę. Po ironicznej serii testów porównawczych Jeff zdaje sobie sprawę z prawdziwej złowrogiej natury tego miejsca i decyduje się na podjęcie drastycznych środków. Reżyser Kosiński, którego Top Gun: Maverick wciąż podpala kina, nie może dać temu samemu impulsu.

Gwar

Profesjonalny zwiadowca koszykówki Stanley Sugerman (Adam Sandler, po prawej) obserwuje, jak nowy rekrut Bo Cruz (Juancho Hernangómez) robi zapasy w Hustle.

Netflixa

Adam Sandler miał jedną ze swoich najlepszych ostatnich ról w Nieoszlifowanych klejnotach, niespokojnej, roztrzęsionej wieży Jenga, która pozostawiła cię wyciśniętą. Utrzymuje ten poziom jakości w doskonałym Hustle (2022), na szczęście w znacznie bardziej zrelaksowanym tempie. W filmie, który pokazuje wieloletnią miłość Sandlera do koszykówki, gra Stanleya Sugermana, zwiadowcę Philadelphia 76ers, który zbyt długo jest w trasie, je za dużo niezdrowego jedzenia i traci życie z żoną (Queen Latifah). i nastoletnia córka (Jordan Hull). W końcu właściciel zespołu (Robert Duvall) daje Stanleyowi szansę na stanowisko asystenta trenera. Niestety, postać grana przez Duvalla nagle umiera, pozostawiając drużynę w rękach jego bezwzględnego syna (Ben Foster), który wysyła Stanleya z powrotem w trasę.

W Hiszpanii Stanley spotyka surowego, młodego Bo Cruza (Juancho Hernangómez), który może być jego biletem powrotnym. Hustle to bezkompromisowo staromodny dramat sportowy, ale z dawką organicznego życia, które sprawia, że jest on ciągle świeży. Poszukaj wielu prawdziwych gwiazd NBA, w tym Setha Curry’ego, Juliusa Irvinga i Charlesa Barkleya.

Morska Bestia

Jacob i Maisie mierzą się z gigantycznym stworzeniem morskim Red Bluster w animowanej przygodzie The Sea Beast.

Netflixa

Wyreżyserowany i współautorem scenariusza przez Chrisa Williamsa (Moana i Big Hero 6), animowany film przygodowy The Sea Beast (2022) ma pewne cechy wspólne z serią Jak wytresować smoka, ale jest nieco odważniejszy w swoich tematach i bardziej namacalny w swojej fizycznej prezentacji. Statek o nazwie The Inevitable — prowadzony przez zrzędliwego Kapitana Kruka (głosu użyczył Jared Harris) i jego nachmurzonej pierwszej oficer Sarah Sharpe (głosu użyczyła Marianne Jean-Baptiste) — zostaje oskarżony o polowanie na gigantyczne potwory morskie. Kapitan jest prawie gotowy, aby przekazać swój płaszcz swojemu przybranemu synowi Jacobowi (głos Karl Urban), ale podczas tej podróży młoda pasażerka na gapę, Maisie (głos Zaris-Angel Hator), denerwuje rzeczy. Ona i Jacob odkrywają, że bestia znana jako Red Bluster w rzeczywistości nie chce nic złego.

Znakomita animacja oddaje atmosferę morza; rozmiar, waga i tekstura potwora; i wiele innych żywych szczegółów. Podczas ostatniego rozwiązania historia subtelnie przyrównuje potwory – niewinne, ale namalowane przez rządzących tak, by wyglądały na niebezpiecznych – z imigrantami, tworząc emocjonalny, a nie kontekstowy wpływ.

Drzewa Pokoju

(Od lewej) Mutesi (Bola Koleosho), Jeannette (Charmaine Bingwa), Annick (Eliane Umuhire) i Peyton (Ella Cannon) ukrywają się w piwnicy z żywnością podczas ludobójstwa w Rwandzie w 1994 roku w Trees of Peace.

Netflixa

„Drzewa pokoju” Alanny Brown (2022) to jeden z najbardziej wstrząsających filmów, jakie kiedykolwiek widzieliście, inspirujący widzów do zwinięcia się w ciasny kłębek, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie, ale jego moc jest niezaprzeczalna, a nagród jest wiele. Akcja rozgrywa się w 1994 roku w Rwandzie, kiedy ludność Hutu zaczęła masowo mordować ludność Tutsi, wywołując ludobójstwo. (Według wstępnych informacji belgijscy kolonizatorzy podsycali nienawiść między dwiema grupami.) Cztery kobiety uciekają przed zabójstwami, ukrywając się w małej piwniczce z jednym małym okienkiem, bo spodziewają się, że potrwa to tylko kilka dni. W miarę upływu czasu ich historie wychodzą na jaw.

Annick (Eliane Umuhire) jest w ciąży po kilku poronieniach, siostra Jeannette (Charmaine Bingwa) jest zakonnicą i nauczycielką, Mutesi (Bola Koleosho) — z krwią na kołnierzyku — jest cyniczna i wroga, a Peyton (Ella Cannon) jest wolontariusz z Ameryki z mroczną przeszłością. Kobiety kłócą się, rozmawiają, opowiadają historie, wspierają się nawzajem i ogólnie starają się przetrwać, podczas gdy Brown zręcznie równoważy egzystencjalny lęk z małymi chwilami nadziei.

Oto wcześniejsze zalecenia Jeffa, przedstawione w porządku alfabetycznym.

Apollo 10½: Dzieciństwo w epoce kosmicznej

Podczas wyścigu kosmicznego młody Stanley zostaje wybrany przez NASA na pierwszego chłopca, który chodzi po Księżycu w Apollo 10½: A Space Age Childhood.

Netflixa

Ten wspaniały filmowiec Richard Linklater powraca z tą ciepłą, zabawną historią o dojrzewaniu, opartą w pewnym stopniu na jego własnym dzieciństwie dorastającym w Houston w Teksasie podczas wyścigu kosmicznego. Apollo 10½: A Space Age Childhood (2022) jest prezentowany w animowanym formacie podobnym do techniki rotoskopowej, której Linklater użył w swoich Waking Life i A Scanner Darkly.

Z trafnym Jackiem Blackiem opowiadającym historię z dorosłego punktu widzenia, opowiada historię Stanleya, który został wybrany przez NASA na pierwszego dzieciaka, który stanął na Księżycu (popełnili błąd i zbudowali kokpit za mały dla osoby dorosłej). W tej wyimaginowanej historii i wokół niej znajduje się żywy portret czasów, jedzenia, samochodów, rozrywki i życia rodzinnego, a także podekscytowania (i nudy) oglądania lądowania na Księżycu w telewizji. Film ma luźny, czuły charakter, podobny do Dazed and Confused Linklatera, ale bliższy School of Rock pod względem przyjazności dla rodziny.

Atlantyki

Ada (Mame Bineta Sane) zmaga się ze zniknięciem swojego kochanka w Atlantics.

Netflixa

Ten piękny film z Senegalu – w języku wolof i francuskim, z angielskimi napisami – to staromodna tragedia romantyczna, która mogłaby być napisana na film z epoki niemej, komentarz społeczny i nadprzyrodzoną historię o duchach, wszystko w tym samym czasie. Souleiman (Ibrahima Traoré) i kilku podobnie myślących kolegów postanawia popłynąć łodzią do Hiszpanii w poszukiwaniu lepszych możliwości pracy. Zostawia swoją prawdziwą miłość, Adę (Mame Bineta Sane), która ma poślubić bogatego Omara (Babacar Sylla). W dniu ślubu ich łóżko zapala się, a detektyw Issa (Amadou Mbow) zostaje przydzielony do zbadania sprawy pod kątem potencjalnego podpalenia.

Tymczasem każdej nocy o zmroku kilka osób wydaje się być opętanych przez duchy, a ich oczy zamieniają się w białe kule. Atlantics (2019) wyreżyserowany przez Mati Diop – która została pierwszą czarnoskórą kobietą w konkursie na Festiwalu Filmowym w Cannes – jest cichy i poetycki, patrzy na swoje obrazy z eterycznym spojrzeniem i porusza znane wątki fabularne ze świeżym rodzajem tajemnicy.

Opiekunka do dziecka

Bella Thorne, Robbie Amell i opiekunka Samara Weaving robią niespodziankę 12-letniemu chłopcu podczas najbardziej niezwykłej nocy w The Babysitter.

Netflixa

Reżyser McG (Aniołki Charliego) doskonale stosuje swój zręczny styl gumy do żucia w oryginalnym Netflix The Babysitter (2017), popcornowym horrorze o 12-letnim chłopcu Cole’u (Judah Lewis), którego rodzice wciąż zatrudniają opiekunkę dla niego. Wspaniała blondynka Bee (Samara Weaving) uwielbia Cole’a, a nawet chroni go przed łobuzami. Ale po tym, jak powinien już leżeć w łóżku, Cole wymyka się, by szpiegować Bee i jej przyjaciół, i odkrywa kilka niepokojących prawd.

Reszta obsady to przezabawne „typy”; tj. seksowna cheerleaderka (Bella Thorne), gotka (Hana Mae Lee), czarny koleś (Andrew Bachelor) i przystojny facet bez koszuli (Robbie Amell). The Babysitter to zasadniczo film o pościgach, ale błyskotliwy, seksowny, mrocznie zabawny i nieustannie kreatywny, z płynnym poczuciem przestrzeni i ruchu, a także dużą ilością krwi. Leslie Bibb i Ken Marino grają rodziców Cole’a.

Ballada o Busterze Scruggsie

Śpiewający rewolwerowiec Buster (Tim Blake Nelson) jest tematem jednej z sześciu dziwnych zachodnich opowieści w Balladzie o Busterze Scruggsach Joela i Ethana Coenów.

Netflixa

Niesamowici bracia Coen, Joel i Ethan, proponują tę antologię westernu z sześcioma dziwnymi historiami, od przezabawnych – Tim Blake Nelson jako rozwlekły strzelec wyborowy w historii tytułowej – po niepokojące; np. Liam Neeson i Harry Melling w „Meal Ticket” o aktorze bez rąk i nóg.

James Franco jest bardzo zabawny w pięknie skonstruowanym odcinku o tym, jak znaleźć się na niewłaściwym końcu liny, Brendan Gleeson gra jeźdźca na dyliżansie, którego cel podróży jest niepewny, Zoe Kazan gra niespokojną kobietę w wagonie kolejowym, a Tom Waits pojawia się we wspaniałym odcinku „All Gold Canyon”, wiernie zaadaptowanym z opowiadania Jacka Londona, chociaż chropowaty śpiew Waitsa podczas pracy nad piosenką „Mother Macree” prawdopodobnie nie jest czymś, co Londyn sobie wyobrażał.

The Ballad of Buster Scruggs (2018) jest równie ekspansywnie piękny jak inne westerny Coenów True Grit i To nie jest kraj dla starych ludzi, ale jest też tak mroczny i tajemniczy jak Barton Fink.

Bestie bez narodu

Przerażający komendant (Idris Elba) kontroluje armię afrykańskich zaginionych dzieci w filmie Beasts of No Nation.

Netflixa

Pierwszy oryginalny film streamingowy Netflix, Beasts of No Nation (2015) Cary’ego Joji Fukunagi, wywołał spore kontrowersje, gdy pojawił się po raz pierwszy; niektóre sieci kin zbojkotowały go, a potem (być może w związku z tym) film nie otrzymał nominacji do Oscara, wywołując oburzenie brakiem różnorodności kulturowej (#OscarsSoWhite). Ale pomijając to wszystko, sam film jest potęgą: brutalny, szybki i wciąż nieco optymistyczny.

Abraham Attah w zadziwiający sposób wciela się w Agu, młodego chłopca uwikłanego w afrykańską wojnę domową. Kiedy jego ojciec i brat zostają zabici, ucieka do dżungli i zostaje odkryty przez grupę partyzantów, w większości niewiele starszych od Agu, na czele z przerażającym Komendantem (Idris Elba). Komendant zapewnia im przetrwanie, ale też naraża na wstrząsający horror. W jednym bolesnym momencie widzimy, jak Agu stał się odrętwiały: śmiejąc się i grając w gry, podczas gdy za jego plecami strzelano do mężczyzn. Twórczość Elby jest potworna, dumna, próżna i nikczemna, a aktor otrzymał za swoją rolę wiele innych nominacji i nagród.

Bo Burnham: Wewnątrz

Komik i autor tekstów Bo Burnham wykonuje sam cały specjalny program z ery pandemii podczas kwarantanny w Bo Burnham: Inside. (

Netflixa

Bez wątpienia będzie wiele rzeczy napisanych, nagranych i sfilmowanych o pandemii COVID-19, ale Bo Burnham: Inside (2021) będzie jednym z najbardziej przenikliwych. Były komik stand-up, który został reżyserem (ósma klasa) i aktorem (Obiecująca młoda kobieta) miał ponownie wejść na scenę, gdy wybuchła pandemia, więc stworzył tę kolekcję zabawnych, mrocznych piosenek i skeczy oraz sprytnych efektów świetlnych w całości w swoim domu, całkowicie sam.

Można się pośmiać, ale Inside jest w dużej mierze przygnębiającym zanurzeniem się w cierpiącą psychikę, tak potężną jak Pink Floyd The Wall. Nie da się powiedzieć, gdzie zaczyna się twórczy wir Burnhama, a kończy jego zejście w pełne niepokoju szaleństwo, ale wydaje się, że to prawdziwe, nieskrępowane uwolnienie duszy.

Z 5 krwiami

(Od lewej) Isiah Whitlock Jr., Norm Lewis, Clarke Peters, Delroy Lindo i Jonathan Majors szukają zakopanego skarbu w Wietnamie w Da 5 Bloods Spike’a Lee.

Netflixa

Wspaniała przygoda Spike’a Lee w Wietnamie i poszukiwanie skarbów Da 5 Bloods (2020) jest pełna pełnokrwistych motywów i słusznej furii. Czterech kumpli wojennych, którzy walczyli w Wietnamie, spotyka się ponownie, oficjalnie, aby zlokalizować szczątki ich ukochanego dowódcy drużyny (granego w retrospekcjach przez Chadwicka Bosemana), ale nieoficjalnie, aby zebrać skrytkę z zakopanym złotem. Ta piątka to: udręczony, wściekły Paul (Delroy Lindo, w świetnej, okrutnej roli), życzliwy Otis (Clarke Peters), Eddie z gołębimi palcami (Norm Lewis) i wyluzowany Melvin (Isiah Whitlock Jr.) .

Do swojego mocnego naparu Lee dodaje dawno zakopane miny, starą świątynię w dżungli, kapelusz MAGA, Black Lives Matter, Martina Luthera Kinga Jr., udział czarnych żołnierzy w białej wojnie i szokujące rewelacje dotyczące samej wojny. Nominowana do Oscara ścieżka dźwiękowa Terence’a Blancharda – gęsta i bogata, brzmiąca jak połączenie piękna i smutku – sprawia, że produkcja wydaje się jeszcze bardziej operowa.

Dolemit to moje imię

Rudy Ray Moore (Eddie Murphy) próbuje nakręcić niskobudżetowy film w Dolemite Is My Name.

Netflixa

Film biograficzny Dolemite Is My Name (2019), napisany przez mistrzów biografii, Scotta Alexandra i Larry’ego Karaszewskiego (Ed Wood, The People vs. Larry Flynt, Man on the Moon, Big Eyes), skupia się na tym, co niektórzy mogą uznać za marginalny talent, Rudy Ray Moore. Był walczącym muzykiem i komikiem, który w końcu znajduje przebój dzięki swojej postaci z „Dolemite” i postanawia nakręcić własny, niskobudżetowy film, niezależnie od talentu i wiedzy.

Eddie Murphy po mistrzowsku wciela się w Moore’a, jednego z najlepszych w swojej karierze, znajdując chwile dumy, człowieczeństwa i pokory w niecodziennej postaci. Wesley Snipes jest przezabawny jako wątpliwy reżyser D’Urville Martin, ale Da’Vine Joy Randolph jako performerka Lady Reed jest kluczem do całej sprawy. W dniu premiery mówi Rudy’emu: „Nigdy nie widziałam nikogo, kto by wyglądał jak ja na tym dużym ekranie” i jest to chwila na wieki.

El Camino: film Breaking Bad

Jesse Pinkman (Aaron Paul) kończy swoją historię w El Camino: A Breaking Bad Movie, kodzie wspaniałego serialu telewizyjnego.

Netflixa

Z pewnością jeden z najlepszych seriali telewizyjnych wszechczasów, Breaking Bad, zakończył się prawie idealnie w 2013 roku, ale kilka lat później Vince Gilligan zaoferował tę 122-minutową kodę. Zasadniczo opisuje, jak Jesse Pinkman (Aaron Paul) ucieka przed porywaczami i spędza cały film próbując wydostać się z Dodge’a. I to wszystko.

Film El Camino: A Breaking Bad (2019) może być prawie całkowicie niepotrzebny i wydaje się, że praktycznie nic się w nim nie dzieje, a mimo to jest jak porywający, mistrzowski neo-western, w niesamowity sposób wykorzystujący rzadkie, rozległe, nieprzyjazne przestrzenie i tworząc falujące napięcie i emocjonalne kaskady. Pojawiają się stare znajome twarze – w tym Borsuk (Matt Jones), Chudy Pete (Charles Baker) i Mike Ehrmantraut (Jonathan Banks) – a także kilka nowych; Robert Forster, który, o dziwo, zmarł w dniu premiery, jest wspaniały.

Trylogia ulicy strachu

Samantha (Olivia Scott Welch) i Deena (Kiana Madeira) znajdują się pod klątwą morderczej, 300-letniej czarownicy w trylogii Fear Street.

Netflixa

Oparte na serii powieści dla młodych dorosłych autorstwa RL Stine’a i wyreżyserowane przez Leigh Janiaka ("Miesiąc miodowy"), trzy filmy Fear Street osiągają zgrabną sztuczkę przypominającą historie dla młodzieży, ale zawierają dorosłą gore, aby zadowolić bardziej wyrafinowanych fanów horroru. Fear Street: Part One – 1994 przedstawia opowieść o wielowiekowej wiedźmie „Sarah Fier”, która opętała ciała nastolatków i wpada w morderczy szał (w towarzystwie fajnych, klasycznych alt-rockowych melodii).

Fear Street: Part Two – 1978 to film z letnich obozów z wysokimi skarpetami (wyobraź sobie, że klopsiki spotykają się w piątek 13). A Fear Street: Part Three – 1666 przenosi wszystkich aktorów w przeszłość, grając ich wcześniejsze wcielenia i genialnie kończąc.

Gra Geralda

Kiedy jej mąż umiera, Jesse (Carla Gugino) zostaje uwięziona, przykuta kajdankami do łóżka w odległym domku nad jeziorem w Grze Geralda.

Netflixa

Król horrorów Netflix, Mike Flanagan, jest twórcą filmów Zanim się obudzę i Cisza, a także serialu The Haunting of Hill House. Jego Gra Geralda (2017) to z pewnością jedna z najlepszych adaptacji Stephena Kinga ostatnich lat. Osadzony prawie w całości w sypialni, przypomina Misery, ale opowiada swoją własną niesamowitą historię, z własnymi psychologicznie potężnymi zwrotami akcji.

Jessie (Carla Gugino) i jej mąż Gerald (Bruce Greenwood) udają się do odległego domu nad jeziorem na weekend seksu, ale gdy Gerald zaczyna robić się nieprzyjemnie perwersyjny, umiera na atak serca, zostawiając Jessie przykutą do łóżka. Bezpański pies pojawia się na obrazie (odcienie Cujo), a Jessie zaczyna mówić do zjaw o sobie i swoim mężu oraz doświadczać wspomnień z dzieciństwa, które w jakiś sposób odnoszą się do jej obecnej sytuacji. Co gorsza, zaczyna widzieć potwora, wysoką istotę niosącą pudełko kości w ciemnym kącie. Wiele horrorów upuszcza piłkę przed końcem, ale Flanagan widzi w tym logiczną, humanistyczną i satysfakcjonującą konkluzję.

Jego dom

Sudański uchodźca Bol (Sope Dirisu) zaczyna widzieć dziwne rzeczy po wyemigrowaniu do Anglii w swoim domu.

Netflixa

Ten wstrząsający horror, wyreżyserowany przez Remiego Weekesa, opowiada historię pary, Bola (Sope Dirisu) i Riala (Wunmi Mosaku), którzy uciekają z Sudanu Południowego, aby rozpocząć nowe życie w Anglii. Dowiadujemy się, że po drodze tracą córkę i zostają umieszczeni w nędznym domu, gdzie muszą żyć według kilku surowych zasad lub zostać deportowani. Bol próbuje się dopasować, podczas gdy Rial nadal kultywuje swoje tradycje. Ale wkrótce w domu pojawiają się przerażające duchy i wkrótce Bol zdziera tapetę i wali w płytę gipsowo-kartonową, aby powstrzymać udrękę.

Wypełniony dziwnymi wizjami, mocnymi obrazami podziałów kulturowych i nienaganną narracją, His House (2020) ma pewny tok, umieszczając nas dokładnie tam, gdzie jest ta cierpiąca para, ponieważ powoli rozwija się ich prawdziwa historia i prawdziwy powód, dla którego apeth (noc wiedźma) podążyła za nimi. I to też jest przerażające.

Dom

(Od lewej do prawej) Lokator Jen (głos Heleny Bonham Carter) próbuje przekonać gospodynię Rosę (głos Susan Wokoma) o rzeczach ważniejszych niż czynsz w The House.

Netflixa

Bardzo dziwna animacja poklatkowa The House (2022) pierwotnie miała być serialem, ale zamiast tego trzy odcinki zostały zmontowane w pełnometrażowy film. W pierwszym odcinku rodzina ludzi żyjących w ubóstwie ma szansę na bezpłatne wprowadzenie się do ogromnego domu, ale rodzice mają obsesję na punkcie tego miejsca, do tego stopnia, że ignorują swoje dzieci. W drugim mysz w garniturze spędziła całe życie na naprawianiu pięknego domu na sprzedaż, tylko po to, by znaleźć w nim zamieszkałych przez niechcianych gości. W trzecim – i najlepszym – segmencie kot stara się zebrać czynsz i naprawić rozpadający się budynek, podczas gdy wody powodziowe wznoszą się na zewnątrz.

Ton jest tutaj często dziwny i niepokojący, ale czasami jest również mądry i piękny. Scenariusz napisał irlandzki dramaturg Enda Walsh, a podkłady głosowe zapewniają między innymi Mia Goth, Matthew Goode, Miranda Richardson i Helena Bonham Carter.

Nie czuję się już jak w domu na tym świecie

Tony (Elijah Wood) i Ruth (Melanie Lynskey) mają misję odnalezienia skradzionego komputera Ruth i złapania złodziei w filmie Nie czuję się już jak w domu na tym świecie.

Netflixa

Wspaniała, niedoceniana aktorka urodzona w Nowej Zelandii, Melanie Lynskey, występuje w filmie I Don’t Feel at Home in This World Anymore (2017) jako Ruth Kimke, asystentka pielęgniarska, która ma bardzo zły dzień. Pacjent umiera na jej oczach (po kilku paskudnych, wulgarnych ostatnich słowach), mężczyzna w barze rujnuje wielki zwrot akcji w czytanej przez nią książce, a na domiar złego włamuje się do jej domu. Gliniarze niewiele robią, ale karcą ją za to, że nie zamykała się mocniej, ale kiedy jej telefon pokazuje lokalizację jej skradzionego laptopa, werbuje do pomocy zwariowanego sąsiada, Tony’ego (idealny Elijah Wood), który ma kolekcję gwiazdek do rzucania ninja odzyskaj to. Oboje znajdują wskazówki prowadzące do reszty skradzionych towarów, głównie srebra jej babci, ale sprawy przybierają bardzo dziwny obrót.

Jest to debiut reżyserski aktora Macona Blaira (Blue Ruin i Green Room); Blair napisała także scenariusz, który sprytnie i przezabawnie traktuje o najbardziej przyziemnych życiowych smutkach i poszukiwaniach, czyli o rzeczach, które większość filmów po prostu ignoruje. Zmiana tonu filmu z pierwszej połowy na drugą może być szokująca, ale jest też dziwnie satysfakcjonująca.

Myślę o zakończeniu rzeczy

17 Jessie Buckley gra młodą kobietę uwięzioną podczas dziwnego wieczoru w filmie Myślę o zakończeniu.

Netflixa

Jedyny w swoim rodzaju scenarzysta Charlie Kaufman (Being John Malkovich, Adaptation, Eternal Sunshine of the Spotless Mind) oferuje swój trzeci film jako reżyser (po Synecdoche, New York i Anomalisa), pokręcony, zmienny, oniryczny film o kobieta (Jessie Buckley), która idzie ze swoim chłopakiem Jake’em (Jesse Plemons) do domu jego rodziców na kolację. W samochodzie prowadzą dziwne, egzystencjalne rozmowy. Następnie rodzice (Toni Collette i David Thewlis) i pies wydają się starzeć do przodu i do tyłu, a jedzenie jest konsumowane, a potem nie konsumowane.

W drodze do domu zatrzymują się na koktajl mleczny, a potem w starej szkole Jake’a, gdzie pracuje przerażający woźny i gdzie odbywa się numer muzyczny! Kaufman w pełni zamieszkuje niestabilny, niecentralny świat Myślę o zakończeniu rzeczy (2020) zarówno z inteligencją, jak i ciepłem charakteru. Film ma jednak rację, a powieść, na której się opiera, autorstwa Iaina Reida, może daj jakieś wskazówki.

Czarny tyłek Ma Rainey

Trumpeter Levee (Chadwick Boseman, po lewej) jest częścią niespokojnej sesji nagraniowej prowadzonej przez bluesową piosenkarkę Ma Rainey (Viola Davis) w Ma Rainey’s Black Bottom.

Netflixa

Wyprodukowany przez Denzela Washingtona, Ma Rainey’s Black Bottom (2020) to druga sztuka Augusta Wilsona, która ma zostać przeniesiona na ekran, po własnych ogrodzeniach Washingtona. To niesamowity film, o wiele bardziej dynamiczny niż większość adaptacji sztuk teatralnych, przez 94 minuty skaczący, tupiąc i pocąc się.

W latach dwudziestych piosenkarka bluesowa Ma Rainey (Viola Davis) i jej zespół przybywają, by wyciąć kilka stron w białym studiu nagraniowym w Chicago. W swoim makijażu misia pandy i złowrogich złotych zębach Ma jest zaciekłą postacią, dzierżącą pewną ilość mocy, ale tylko dla jej natychmiastowej satysfakcji, a występ Davisa jest mistrzowski. Jeszcze potężniejsze jest ostatnie dzieło niezrównanego Chadwicka Bosemana jako zawadiackiego trębacza Levee. Reżyser George C. Wolfe wykorzystuje przestrzenie studia, wysokie okna, wilgotną piwnicę i tajemnicze drzwi jako część materiału filmowego, a wszystkie elementy łączą się ze sobą, gdy śpiewa w swojej wściekłości.

Historia małżeńska

Nicole (Scarlett Johansson) i Charlie Barber (Adam Driver) zmagają się ze swoim związkiem i synem Henrym w Historii małżeńskiej.

Netflixa

Quasi-intelektualne nowojorskie dramaty Noaha Baumbacha zwykle zawdzięczają więcej niż trochę Woody’emu Allenowi i często są niespokojne i irytujące, ale w tym filmie dokopał się znacznie głębiej i uderzył w coś bardziej szczerego. A dzięki fajniejszym aktorom (Adam Driver i Scarlett Johansson), zamiast, powiedzmy, napiętego Bena Stillera i Dustina Hoffmana w innym filmie Baumbaucha na Netflix (The Meyerowitz Stories), Historia małżeńska (2019) osiąga naprawdę wzruszające centrum emocjonalne.

Driver i Johansson wcielają się w nowojorską parę show-biznesową — on jest reżyserem teatralnym, a ona aktorką filmową — których związek zaczyna się rozpadać, mimo że nadal mniej więcej się lubią. Film dokumentuje wzloty i upadki procesu ich rozstania, a wykorzystanie narracji w ramach terapii par jest inspirujące. Dwóch głównych bohaterów otrzymało nominacje do Oscara, podobnie jak Laura Dern jako sprytna, okrutna prawniczka Johanssona.

Kevin (Jaeden Martell) i Hunter (Adrian Greensmith) poważnie podchodzą do swojej muzyki, gdy biorą udział w konkursie Battle of the Bands w Metal Lords.

Netflixa

Niezwykle zachwycająca opowieść o dorastaniu w szkole średniej, Metal Lords (2022) to duży, przytulny film, z zaskakująco odrobiną młota kowalskiego. Długowłosy fan metalu Hunter (Adrian Greensmith) i jego nieprawdopodobny najlepszy przyjaciel, kujon Kevin (Jaeden Martell, z It and Knives Out) są razem w zespole. Kevin ćwiczy grę na pełnym zestawie perkusyjnym po tym, jak grał na jednym bębnie w szkolnej orkiestrze marszowej.

Po starciu ze szkolnym łobuzem Hunter impulsywnie zapisuje ich do konkursu Battle of the Bands, ale potrzebują basisty. Wchodzi Emily, szkocka uczennica, która zostaje wyrzucona ze szkolnego zespołu, ale w rzeczywistości jest genialną wiolonczelistką. Kevin próbuje przekonać Huntera, by wpuścił Emily do zespołu („No Yoko Onos!”), podczas gdy przed wielkim koncertem pojawia się wiele innych przeszkód. To może być znajomy materiał, ale jest wystarczająco żywy i „metalowy”, by grać na własnych warunkach.

Zabłocony

Florence Jackson (Mary J. Blige) jest matriarchą farmy w Mississippi pod koniec II wojny światowej w Mudbound Dee Reesa.

Netflixa

Kontynuacja Dee Rees po jej niezwykłym debiucie Pariah, znakomity Mudbound (2017) jest jak Przeminęło z wiatrem w epoce streamingu, rozległy kawałek Americany, epicki, ale intymny. Jest oparty na powieści Hillary Jordan i zawiera Carey Mulligan, Jason Clarke, Jason Mitchell i Jonathan Banks. Historia opowiada o dwóch rodzinach rolniczych, jednej czarnej i jednej białej, przez kilka lat w czasie II wojny światowej i wokół niej.

W jednym kluczowym wątku fabularnym członek każdej rodziny, Jamie (Garrett Hedlund) i Ronsel (Jason Mitchell), wraca z wojny; tworzą nieprawdopodobną przyjaźń, ku wściekłości reszty społeczności. (Ronsel jest zmuszony schylić się na przednim siedzeniu ciężarówki Jamiego, aby uniknąć bycia widzianym w miejscu równości.) Mary J. Blige kradnie film w roli matki Ronsela, silnej, troskliwej położnej spoglądającej zza okularów przeciwsłonecznych i otrzymał nominację dla najlepszej aktorki drugoplanowej (a także za najlepszą piosenkę).

Wiele postaci opowiada szeptem swoje wewnętrzne sny, nadzieje i lęki, dodając do obrazów poezję podobną do Malicka. Ten 134-minutowy film koncentruje się na drobnych incydentach, związanych albo z przetrwaniem na błotnistych polach uprawnych, albo z głębokim, przerażającym rasizmem tamtego czasu i miejsca, i nigdy nie wydaje się zbyt przeładowany ani zbyt długi.

dobrze

Mija (Ahn Seo-hyun), widziana z bliźniaczką Tildą Swinton, próbuje uratować swoją wyjątkową świniopodobną bestię w Okja Bong Joon-ho.

Netflixa

Koreański reżyser Bong Joon-ho stał się powszechnie znany po zdobyciu wielu Oscarów za swojego wielkiego Pasożyta. Jego wcześniejszy film, zgrabny, międzynarodowy, gwiazdorski Okja (2017), zawiera niektóre z tych samych motywów; czyli ludzkość jako potwory. To prawdopodobnie jego najbardziej pracowita, ale najbardziej zabawna praca, oferująca śmiech, dreszczyk emocji, dziwne efekty wizualne i niepokojące przemyślenia na temat jedzenia.

Dyrektor generalna Lucy Mirando (Tilda Swinton) opracowała coś w rodzaju super-świni, która ma złagodzić głód na świecie i poprawić wizerunek swojej firmy. Świnie zostały wysłane do czterech zakątków świata, aby były hodowane lokalnymi metodami, aby zobaczyć, która działa najlepiej. Młoda dziewczyna z wiejskiej Korei, Mija (Ahn Seo-hyun), jest wyraźnie zwycięzcą, ale związała się też ze swoją świnią, Okją. Kiedy Okja zostaje zabrana i wysłana do miasta, podąża za nią jak mały bohater akcji.

Spotyka grupę ekoterrorystów zwaną Frontem Wyzwolenia Zwierząt (członkowie grani przez Paula Dano, Lily Collins i innych), którzy mają plan. Shirley Henderson i Giancarlo Esposito grają razem, a Swinton ma podwójną rolę własnej siostry bliźniaczki, ale Jake Gyllenhaal kradnie show jako dziwaczny gospodarz telewizyjny, w najbardziej zwariowanym występie, jaki kiedykolwiek dał.

Operacja Mielone Mięso

John Madden (Zakochany Szekspir) reżyseruje Operation Mincemeat (2022), historię z II wojny światowej, która jest zbyt statyczna i zbytnio opiera się na dialogach i ekspozycji, ale sama historia jest tak dziwaczna, a film tak dobrze zagrany, że warto go zobaczyć.

Netflixa

Oczekuje się, że w 1943 roku alianci zaatakują Sycylię. Problem polega jednak na tym, że Niemcy spodziewają się tego iz pewnością będą tam, aby odeprzeć atak. Tak więc komandor porucznik Ewen Montagu (Colin Firth) staje się częścią tajnego zespołu, którego zadaniem jest ułożenie podstępu, który przekona Niemców, że alianci faktycznie planują inwazję na Grecję. Podstęp obejmuje fałszywe dokumenty, zwłoki i dowolną liczbę dziwnych elementów układanki, które muszą zostać ułożone do perfekcji, a czas ucieka.

Aha, innym członkiem zespołu Ewana jest nie kto inny jak młody Ian Fleming (Johnny Flynn), który później napisał serię książek o tajnym agencie Jamesie Bondzie! W rolach głównych występują także Matthew Macfadyen, Kelly Macdonald i Jason Isaacs.

Druga strona wiatru

Peter Bogdanovich i John Huston występują w ostatecznie ukończonym, ostatnim filmie „Zagubieni” Orsona Wellesa, The Other Side of the Wind.

Netflixa

Po nakręceniu Obywatela Kane’a w wieku 25 lat Orson Welles już nigdy nie miał tak łatwo. Nakręcił jeszcze 12 filmów i chociaż wszystkie są świetne, cierpiały na coraz mniejsze budżety i bardziej przypadkowe produkcje. Ostatnie lata swojego życia, aż do śmierci w 1985 roku, spędził, próbując znaleźć pieniądze na dokończenie wielu niedokończonych projektów. Najważniejszym z nich był The Other Side of the Wind (2018), opowiadający o 70-letnim filmowcu (John Huston ), który próbuje dokończyć film w otoczeniu ludzi, którzy go podziwiają lub zdradzają.

Niezwykle dziwny i artystyczny, ale niezwykle pomysłowy i hipnotyzujący film został nakręcony w latach 1970-1976 i był mniej więcej ukończony — zmontowano nawet trzy sekwencje — ale fragmenty filmu należały do różnych finansistów i nikt nie mógł dojść do porozumienia, jak zebrać to wszystko razem. Filmowiec Peter Bogdanovich, który również pojawia się w filmie, walczył o to przez dziesięciolecia. W końcu siła Netflix przypieczętowała umowę i zdarzył się cud: pojawił się nowy film Orsona Wellesa. Zobacz także niezbędny dokument towarzyszący Morganowi Neville’owi Pokochają mnie, kiedy umrę.

Doskonałość

Dwie genialne wiolonczelistki, Lizzie (Logan Browning) i Charlotte (Allison Williams), znajdują się w przyjaźni i ostrej rywalizacji w The Perfection.

Netflixa

Rodzaj horroru z elementami humorystycznymi i zabawną strukturą, The Perfection (2019) koncentruje się na dwóch genialnych wiolonczelistach, Charlotte (Allison Williams, z Get Out) i Lizzie (Logan Browning, z serialu Netflix Dear White People). Kiedy starsza Charlotte została zmuszona do przerwania treningu, aby opiekować się chorą matką, młodsza Lizzie została nową gwiazdą. Ale po śmierci matki Charlotte wraca do owczarni, prowadząc w ten sposób do pokręconej symfonii namiętności i zemsty, opowiedzianej za pomocą sprytnych, przekręcających czas środków.

Steven Weber gra ich nauczyciela, który ma pokój tak doskonały akustycznie, że zaprasza się tam tylko najbardziej wyjątkowych uczniów. Reżyser Richard Shepard, niedoceniany twórca filmowy, zapewnia energiczny, inteligentny, zwinny dotyk, z łatwością przechodząc między trzymającym w napięciu napięciem a jasną komedią w sposób prawie Hawksowski.

Życie prywatne

Rachel (Kathryn Hahn) i Richard (Paul Giamatti) są gotowi spróbować wszystkiego, nawet surogatki, aby mieć dziecko w życiu prywatnym.

Netflixa

Reżyserka Tamara Jenkins ostatnio dała nam The Savages (2007) i zdobyła nominację do Oscara za najlepszy scenariusz, ale z jakiegoś powodu nie zrobiła lub nie mogła zrobić kontynuacji aż do równie doskonałego Private Life (2018), 11 lat później. Paul Giamatti i Kathryn Hahn wcielają się w nowojorską parę w średnim wieku, Richarda i Rachel, którzy próbują wszystkich możliwych metod, by mieć dziecko, przemykając między ośrodkami adopcyjnymi i ośrodkami leczenia niepłodności, aż wpadają na plan.

Zaniepokojona pomysłem anonimowego dawcy komórek jajowych, ich siostrzenica Sadie (Kayli Carter) – dziecko żony brata Richarda z poprzedniego małżeństwa – zaczyna wyglądać na dobrą kandydatkę. Ku ich radości Sadie zgadza się, ale potem zaczyna się opór. Jenkins jest genialny w żonglowaniu niesfornymi emocjami inteligentnych ludzi iw jakiś sposób sprawia, że ich historie są uniwersalne, zabawne i rozdzierające serce. To jest wspaniały film. W rolach głównych John Carroll Lynch, Molly Shannon i Denis O’Hare.

Moc psa

Peter (Kodi Smit-McPhee, po lewej) nawiązuje dziwną więź ze swoim wujem z małżeństwa, zapalonym kowbojem Philem (Benedict Cumberbatch) w filmie Jane Campion The Power of the Dog.

Netflixa

Zdobywczyni Oscara Jane Campion (Fortepian) powraca ze swoim pierwszym filmem fabularnym od czasu Bright Star z 2009 roku (spędziła trochę czasu pracując nad serialem Top of the Lake). Western The Power of the Dog, oparty na powieści Thomasa Savage’a z 1967 roku, pokazuje, że Campion nie straciła nic ze swojej mocy. Wykorzystuje krajobraz, a nawet samą ziemię, by opowiedzieć tę pierwotną, dziką historię. Bracia Cain-i-Abel to samiec alfa Phil (Benedict Cumberbatch), który kąpie się tylko od czasu do czasu i używa swojego rozległego, przeciągającego się słownictwa i stalowych oczu, by powalić innych, oraz schludny, mówiący łagodnie George (Jesse Plemons), którego starannie dobrane słowa sprawiają, że wydaje się prosty.

Obaj prowadzą odnoszące sukcesy imperium bydła, a podczas przejażdżki Phil wyśmiewa chudego, niemęskiego młodego Petera (Kodi Smit-McPhee), który obsługuje ich stolik w gospodzie. George pociesza zrozpaczoną matkę chłopca, Rose (Kirsten Dunst) i ostatecznie się z nią żeni. Po powrocie na ranczo gry o władzę nabierają tempa, z subtelnymi aktami i bolesnymi momentami, pokonaniami przeradzającymi się w porażki, ze skrętem liny.

Rzym

Pokojówka Cleo (Yalitza Aparicio) dzieli chwilę refleksji w Romach Alfonso Cuaróna.

Netflixa

Roma Alfonso Cuaróna (2018) był filmem swojego roku i prawdopodobnie najlepszym z dotychczasowych oryginalnych filmów Netflix. To piękna, czarno-biała medytacja na temat dzieciństwa filmowca w Meksyku (w języku hiszpańskim i Mixtec, z angielskimi napisami). Koncentruje się na Cleo (Yalitza Aparicio), pokojówce zamożnej rodziny, na przestrzeni roku na początku lat siedemdziesiątych. Mąż rodziny wyjeżdża do innej kobiety, a żona (Marina de Tavira) próbuje utrzymać to wszystko razem, podczas gdy Cleo odkrywa, że jest w ciąży, a jej chłopak odszedł.

Dzięki rozległym, a jednocześnie skomplikowanym, wyśmienitym zdjęciom i dźwiękom, Cuarón równoważy mroczne przeczucia, chwile lekkości i radości oraz szokujące tragedie z poczuciem prawdziwej poezji. Podobnie jak w przypadku nagrodzonego Oscarem Grawitacji tego reżysera, jest to zdumiewający cud wizualny i techniczny, ale także – podobnie jak inna opowieść Cuaróna o młodych kobietach, Mała księżniczka – jest delikatna i czuła. Oda zarówno do przeszłości, jak i przyszłości kina, sięga poziomów osiągniętych przez Wellesa, Kubricka i innych mistrzów – i dociera tam.

Proces Chicagowski 7

Abbie Hoffman (Sacha Baron Cohen) i Jerry Rubin (Jeremy Strong) stają przed sądem w procesie Aarona Sorkina Trial of the Chicago 7.

Netflixa

Długie, złożone opowiadanie Aarona Sorkina o procesie po wydarzeniach z Narodowej Konwencji Demokratów z 1968 roku jest zaskakująco dobrze naoliwioną maszyną. Porusza się zgrabnie – a nawet jest zabawnie – ponieważ charakterystyczny dla Sorkina dialog z karabinem maszynowym przebija szczegóły. Sorkin mógł tu i tam zmienić niektóre fakty, ale jako film dramatyczny The Trial of the Chicago 7 (2020) nadal działa jak gangsterzy.

Sedno sprawy polega na tym, że nowo upełnomocnieni republikanie chcą dać przykład grupie pokojowych, liberalnych protestujących i wyczarować ogromny proces oparty na absurdalnych „przestępstwach”. Sacha Baron Cohen kradnie show jako zdobywająca pierwsze strony gazet Abbie Hoffman, ale cała obsada jest znakomita, wysoko oceniając scenariusz Sorkina i energiczną reżyserię (znacznie ostrzejszą niż w jego reżyserskim debiucie Molly’s Game). Frank Langella jest szczególnie silny jako złowrogi, złowrogi sędzia Julius Hoffman, podczas gdy traktowanie członka Czarnej Pantery, Bobby’ego Seale’a (Yahya Abdul-Mateen II), jest równie szokujące jak zawsze.

Źródło nagrywania: techhive.com